Profilaktyka cukrzycy
Usuwanie wszystkich okoliczności, które działając na osobnika z genetyczną predyspozycją do cukrzycy mogą powodować powstanie jawnej cukrzycy, ma znaczenie profilaktyczne. Należą tutaj: zwalczanie otyłości, wprowadzenie systematycznych wysiłków fizycznych do codziennego trybu życia, profilaktyka ostrych infekcji, zatruć (np. alkohol, ciężkie metale), chorób miąższu wątroby lub dróg żółciowych (np. obciążenie rodzinne cukrzyca powinno stanowić wskazanie do wczesnej cholecystektomii z powodu kamicy pęcherzyka żółciowego), chorób trzustki, urazów mechanicznych i psychicznych. Kortykoterapia, leczenie tiazydami lub dwu-fenylohydantoiną mogą ujawnić uprzednio utajoną cukrzycę. Wskazania do leczenia insuliną obejmują: 1) wszystkich chorych — niezależnie od wieku — z cukrzycą typu I, 2) wszystkich innych chorych wykazujących, nawet przejściowo, skłonność do ketozy, 3) chorych z cukrzycą typu II, u których dieta i leki doustne nie umożliwiają wyrównania cukrzycy, 4) chorych z zespołami angiopatii (wskazanie względne), 5) przejściowo — większość chorych, niezależnie od wieku, w czasie dodatkowej choroby przebiegającej z gorączką lub innymi ostrymi objawami, zwiększającymi zapotrzebowanie na insulinę, kwalifikowanych do operacji, wszystkie kobiety chore na cukrzycę w ciąży (p. wskazania do stosowania oczyszczonych preparatów insuliny).