Izotopowe badanie tarczycy
Występujące w przyrodzie izotopy pierwiastków w przeważającej części są niepromieniotwórcze, tj. nie ulegają rozpadowi na inne pierwiastki z wysyłaniem charakterystycznego promieniowania alfa, beta i gamma. Izotopy sztuczne, uzyskiwane w reaktorze atomowym, są zazwyczaj promieniotwórcze. Promieniowanie gamma może być wykrywane z odległości, przy czym jego natężenie jest odwrotnie proporcjonalne do kwadratu odlegości. Promieniowanie beta szerzy się w tkankach na odległość do 2 mm. Używany w tyreologii promieniotwórczy izotop 131I uzyskuje się przez naświetlanie teluru neutronami termicznymi. Fizyczny okres półtrwania 131I wynosi 8,2 doby. Zasadniczym faktem biologicznym, wykorzystywanym w medycynie, jest ta okoliczność, że 131I bierze udział we wszystkich przemianach, zupełnie identycznie jak jod niepromieniotwórczy, jest więc 131I wychwytywany przez gruczoł tarczowy, wchodzi w skład hormonów tarczycy, podlega metabolizmowi w tkankach, jest wydalany z moczem itp. Najbardziej podstawowy jest test 24godzinnego wychwytywania jodu przez tarczycę (tzw. T24). Test polega na określeniu odsetka 131I wychwyconego przez tarczycę w stosunku do podanej dawki w 24 godziny po podaniu 131I. W stanie eutyreozy, tj. prawidłowej czynności hormonalnej, T24 waha się w granicach 20—55%. W nadczynności . tarczycy T24 zazwyczaj wynosi 55— 70%, w niedoczynności tarczycy TL4 przeważnie waha się w granicach 10— 15%. Są to elementarne wiadomości z tego zakresu; specjaliści słusznie uważają T24 za test pomocniczy, komentują go na podstawie całego obrazu chorobowego, tj. wywiadów, badania przedmiotowego, obserwacji i innych badań uzupełniających. Nie należy więc sądzić, że test 24godzinnego wychwytywania 131I przez tarczycę automatycznie pozwala ustalić rozpoznanie.