Niedoczynnosc tarczycy
Niedoczynnością tarczycy określamy stan chorobowy będący następstwem niedostatecznego wytwarzania czynnych hormonów tarczycy. Niedobór hormonalny powoduje zaburzenia metaboliczne, m.in. obniżenie zużycia tlenu, upośledzenie zdolności odbudowy związków wysokoenergetycznych i użytkowania energii w nich zawartej. U niemowląt oraz u dzieci w różnym wieku hormony tarczycy są czynnikiem wzrastania, zróżnicowania i dojrzewania tkanek. Obecność hormonów tarczycy wspomaga i uzupełnia działanie hormonu wzrostowego, czyli somatotropiny (STH). W niedoczynności tarczycy stężenie we krwi tyroksyny i trójjodotyroniny jest obniżone. Niedoczynność tarczycy może być pierwotna, tj. zależna od uszkodzenia samej tarczycy, lub wtórna, tj. spowodowana upośledzeniem wydzielania hormonu tyreotropowego (TSH) przez przedni płat przysadki mózgowej (np. po zniszczeniu albo usunięciu przysadki). Trzecia postać niedoczynności tarczycy jest spowodowana niedoborem hormonu podwzgórzowego tyreoliberyny (TRH). Nazywamy ją niedoczynnością tarczycy pochodzenia podwzgórzowego.