Rak tarczycy
Pierwotny rak tarczycy jest chorobą stosunkowo bardzo rzadko spotykaną. Pierwszym objawem klinicznym jest guzek w miąższu tarczycy. Nie ma on żadnych istotnych znamion, które pozwalałyby na odróżnienie od gruczolaków o utkaniu niezłośliwym. Zmiana nowotworowa może być guzkiem bardzo małym lub dużym, miernie spoistym lub zbitym. Mała ruchomość guzka może zależeć od przejścia nowotworu na torebkę. Zdarzają się również przewlekłe procesy zapalne, które również powodują zmniejszenie ruchomości wobec tkanek otaczających. Istotne znaczenie ma wykrycie powiększonych węzłów chłonnych szyi; zazwyczaj jest ono jednostronne, a w zaawansowanym okresie również symetryczne. Przerzuty do węzłów chłonnych są zbite, rzadko tworzą pakiety. Badanie przedmiotowe uzupełnia się również radioskopią klatki piersiowej dla stwierdzenia, czy nie ma przerzutów do gruczołów wnękowych i do miąższu płuc, czasami jest konieczne wykonanie rentgenogramów kości. Najprostsza klasyfikacja raków tarczycy, wystarczająca z praktycznego punktu widzenia, obejmuje cztery postacie. Rak brodawczakowaty tarczycy fadenocarcinoma papiHare) stanowi ok. 50% ogółu raków tarczycy. Przedstawia się on jako guzek tarczycy różnej wielkości, niebolesny. Wzrastanie nowotworu jest powolne, odbywa się w ciągu kilku lat, zanim powstaną przerzuty do węzłów chłonnych szyi lub śródpiersia.